Styl skandynawski to nie tylko biała ściana i drewniana podłoga – to konkretna paleta kolorów, naturalne materiały i decyzje budowlane, które musisz podjąć, zanim ekipa zacznie prace wykończeniowe. Sam przeszedłem budowę domu od fundamentów, więc wiem, że ogrzewanie podłogowe i wielkość okien pod styl skandynawski to decyzje instalacyjne, nie estetyczny wybór na końcu remontu. W tym artykule pokazuję, jak odróżnić prawdziwy styl skandynawski od popularnego pseudo-minimalizmu oraz jakich błędów unikać przy jego wdrażaniu w polskim domu – w tym błędów typowych dla polskiej adaptacji tego stylu.
Czym jest styl skandynawski i skąd się wziął?
Styl skandynawski to sposób urządzania wnętrz wywodzący się z Danii lat 30. XX wieku, oparty na prostocie, funkcjonalności i naturalnych materiałach. Swój złoty okres przeżył w latach 1954-1957, gdy skandynawskie wzornictwo zaprezentowano publiczności w Stanach Zjednoczonych i zyskało międzynarodowy rozgłos.
Korzenie stylu sięgają twórczości Carla Larssona, szwedzkiego malarza, który ponad 100 lat temu malował wnętrza własnego domu – jasne, funkcjonalne, pozbawione zbędnego przepychu. To właśnie te obrazy uznaje się za pierwowzór estetyki, którą dziś nazywamy stylem skandynawskim. Filozofia stojąca za stylem ma dwa źródła: duńskie hygge (dosłownie „przytulić się”), czyli celebrowanie codzienności i budowanie poczucia bezpieczeństwa w domu, oraz szwedzkie lagom – „w sam raz”, czyli umiar bez przesady zarówno w liczbie dodatków, jak i w intensywności kolorów.
Za współczesny kształt stylu skandynawskiego odpowiadają konkretni projektanci, nie anonimowy trend. Alvar Aalto, Hans Wegner, Arne Jacobsen i Verner Panton to twórcy, których meble do dziś kopiuje cały rynek wyposażenia wnętrz. Stołek nr 60 Alvara Aalto z 1933 roku i fotel Egg Arne Jacobsena z 1958 roku należą do najczęściej powielanych projektów mebli na świecie – ich sylwetki rozpoznasz w niejednym sklepie z meblami, nawet jeśli nie są to oryginały.
Styl skandynawski rozwijał się osobno w każdym z krajów Skandynawii, więc różni się w zależności od miejsca pochodzenia – duńska odmiana trzyma się bliżej starych mebli i wyrazistych kolorów w dodatkach, a norweska stawia mocniej na biel i żywą zieleń. Do Polski styl skandynawski trafił jako gotowy, uproszczony wzorzec z blogów i katalogów meblowych, co w praktyce oznacza pomijanie kluczowych decyzji budowlanych i materiałowych, które sam styl pierwotnie zakładał.
Jak rozpoznać prawdziwy styl skandynawski, a nie tylko białe ściany?
Prawdziwy styl skandynawski to biel połączona z naturalnym drewnem, tkaninami i funkcjonalnymi meblami – samo pomalowanie ściany na biało bez tych elementów to popularne uproszczenie, a nie realizacja stylu. Widziałem niejedno wnętrze, które ktoś nazywał „skandynawskim”, bo miało białe ściany i tyle – bez śladu drewna, lnu czy choćby jednego funkcjonalnego mebla z prostą formą.
Pseudo-minimalizm różni się od stylu skandynawskiego brakiem ciepła materiałowego. Biała ściana bez naturalnego drewna, wełnianego pledu czy lnianej zasłony to po prostu pusta przestrzeń, a nie realizacja filozofii lagom – „w sam raz”, nie „nic”. Styl skandynawski zakłada umiar, ale nie pustkę: dodatki mają być nieliczne, ale funkcjonalne i wykonane z naturalnych materiałów.
Żeby sprawdzić, czy wnętrze jest prawdziwie skandynawskie, a nie tylko białe, zwróć uwagę na cztery elementy:
- Obecność naturalnego drewna – podłoga, meble lub choćby jeden element wykończenia w jasnym gatunku (świerk, brzoza, sosna)
- Tkaniny o wyczuwalnej fakturze – len, bawełna, wełna zamiast gładkiego poliestru
- Meble o prostych, funkcjonalnych formach – nie dekoracyjne, tylko użyteczne, ze smukłymi nóżkami
- Ciepłe światło z kilku źródeł – nie jedna zimna lampa sufitowa, tylko oświetlenie punktowe uzupełniające naturalne
Jeśli wnętrze spełnia tylko pierwszy warunek – białą ścianę – to nie jest styl skandynawski, tylko jego uproszczona, katalogowa wersja. Duński hygge, czyli poczucie przytulności budowane fakturą i ciepłym światłem, jest równie ważny jak sama kolorystyka.
Jakie kolory i materiały dominują w stylu skandynawskim?
Styl skandynawski opiera się na bazowej kolorystyce bieli, beżu i jasnej szarości, uzupełnianej naturalnymi materiałami – jasnym drewnem, lnem, bawełną i wełną. Ta kombinacja nie jest przypadkowa: jasne kolory odbijają światło dzienne, którego w krajach skandynawskich (i w Polsce) brakuje przez większą część roku, a naturalne materiały wprowadzają ciepło, którego sama biel by nie zapewniła.
Dobór materiałów w stylu skandynawskim to nie kwestia gustu, tylko konkretna specyfikacja – od gatunku drewna po rodzaj tkaniny. Ta paleta sprawdza się szczególnie dobrze przy mniejszym metrażu, bo jasne kolory i naturalne drewno optycznie powiększają wnętrze. Poniżej rozbijam to na dwie kategorie: kolorystykę i materiały.
Kolorystyka bazowa i dodatkowa
Kolorystyka bazowa stylu skandynawskiego to biel, beż, écru i jasna szarość – te barwy dominują na ścianach, podłogach i dużych powierzchniach mebli. Stanowią one tło całego wnętrza, na którym buduje się resztę aranżacji.
Kolorystyka dodatkowa wprowadza akcenty: butelkowa zieleń, pudrowy róż, błękit, żółty, a czasem czerń jako kontrast dla jasnej bazy. Czerń w stylu skandynawskim pojawia się oszczędnie – jako rama okienna, nóżka krzesła czy oprawa lampy, nigdy jako dominujący kolor ściany.
Zasada jest prosta: baza zajmuje większość wnętrza, a kolor dodatkowy pojawia się w pojedynczych elementach – poduszce, plakacie, doniczce. Im więcej kolorów dodatkowych naraz, tym dalej od stylu skandynawskiego, a bliżej do stylu eklektycznego.
Materiały i gatunki drewna – co wybrać, czego unikać
Gatunki drewna typowe dla stylu skandynawskiego to świerk, brzoza, sosna, jesion i dąb – zawsze w jasnych odcieniach, bez ciemnego bejcowania. Jasne drewno odbija światło podobnie jak biała ściana, więc wzmacnia efekt optycznego powiększenia wnętrza.
Tańszą alternatywą dla litego drewna jest sklejka – przy podobnym efekcie wizualnym kosztuje mniej niż lite drewno, więc sprawdza się dobrze na elementach, które nie są bezpośrednio widoczne lub narażone na duże obciążenie, na przykład na tyłach zabudowy czy w konstrukcji szafek. Sam wybrałem sklejkę tam, gdzie i tak nikt tego nie zauważy – efekt wizualny jest niemal identyczny z litym drewnem, a ja nie musiałem dopłacać za surowiec, którego nikt nie zobaczy.
Tekstylia w stylu skandynawskim to len, bawełna, wełna i skóra – pledy o grubym splocie, lniane zasłony, bawełniana pościel. Materiałów do unikania są dwa: poliester i akryl. Oba nie przepuszczają powietrza i świecą się nieestetycznie w naturalnym świetle, przez co natychmiast zdradzają, że tkanina jest syntetyczna, a nie naturalna.
Jakie meble i oświetlenie pasują do stylu skandynawskiego?
Meble w stylu skandynawskim mają proste formy, smukłe nóżki i funkcję ponad dekoracyjność, a oświetlenie musi pochodzić z kilku źródeł jednocześnie, bo jasna kolorystyka bez dobrego doświetlenia traci swój efekt. Ciężki, rzeźbiony mebel z ozdobnymi zdobieniami od razu wypycha wnętrze poza ten styl, niezależnie od koloru.
Krzesła, stoły i komody w stylu skandynawskim unikają masywnych podstaw na rzecz smukłych, drewnianych nóg – najczęściej rozstawionych pod kątem, nie prostopadle do blatu. Ta forma wywodzi się bezpośrednio z projektów Hansa Wegnera i Arnego Jacobsena, którzy projektowali meble tak, by wyglądały lekko nawet przy pełnej funkcjonalności.
Jedna decyzja projektowa w kuchni skandynawskiej zaskakuje najbardziej: brak górnej zabudowy szafek. Skandynawowie rezygnują z szafek wiszących nad blatem, bo przytłaczają wnętrze i burzą harmonię jasnej, otwartej przestrzeni. W praktyce oznacza to mniej miejsca na przechowywanie naczyń, więc trzeba to zrekompensować szufladami, wyspą kuchenną lub wysoką zabudową w innym miejscu kuchni – to konkretna konsekwencja stylistyczna, którą trzeba uwzględnić w projekcie kuchni, nie po jej zamontowaniu.
Oświetlenie w stylu skandynawskim nigdy nie pochodzi z jednego źródła. Zamiast pojedynczej lampy sufitowej, potrzebujesz kombinacji: lampy wiszącej nad stołem, kilku lamp stojących lub kinkietów oraz świec – to standardowy zestaw w duńskich wnętrzach, gdzie ciepłe, punktowe światło ma rekompensować krótkie zimowe dni. Zimne, jednopunktowe oświetlenie LED to jeden z najczęstszych błędów przy próbie odtworzenia tego stylu – psuje efekt ciepła, jaki dają jasne kolory i naturalne materiały.
Kiedy na etapie budowy zaplanować ogrzewanie podłogowe i okna pod styl skandynawski?
Styl skandynawski wymaga dużych okien i najlepiej ogrzewania podłogowego zamiast grzejników – obie decyzje trzeba podjąć na etapie projektu budowlanego, a nie po zakończeniu prac wykończeniowych. Sam przeszedłem budowę domu od fundamentów i wiem, że to nie jest estetyczny wybór na końcu remontu, tylko decyzja instalacyjna z konkretnym momentem w harmonogramie.
Duże okna to jeden z filarów stylu skandynawskiego, bo naturalne światło wzmacnia efekt jasnej kolorystyki i optycznie powiększa wnętrze. Wielkość i rozstaw okien ustalasz na etapie projektu budowlanego, razem z architektem – zmiana wielkości otworu okiennego po wylaniu stropu i postawieniu ścian oznacza ingerencję w konstrukcję, nie tylko wymianę stolarki.
Ogrzewanie podłogowe to druga decyzja instalacyjna, którą trzeba podjąć, zanim wylejesz wylewkę. W stylu skandynawskim dominują jasne, drewniane podłogi bez dywanów na całej powierzchni – a chodzenie po zimnej, jasnej podłodze w mroźny poranek szybko zweryfikuje, czy naprawdę zależało Ci na tym stylu, czy tylko na jego wyglądzie ze zdjęcia. Ogrzewanie podłogowe montuje się przed wylaniem wylewki, więc decyzję musisz podjąć na etapie instalacji, długo przed wyborem koloru podłogi.
Kolejność decyzji budowlanych pod styl skandynawski wygląda tak:
- Projekt okien – większe przeszklenia niż standardowe, ustalone z architektem na etapie projektu budowlanego
- Wybór ogrzewania – podłogowe zamiast grzejników, zaplanowane przed wylaniem wylewki
- Instalacja elektryczna – punkty pod oświetlenie wielopunktowe (lampy wiszące, kinkiety), nie jedno gniazdo sufitowe
- Wykończenie podłogi i ścian – dopiero na końcu, gdy instalacje są gotowe
Zaplanowanie tych trzech decyzji przed wykończeniówką to jedyny sposób, żeby styl skandynawski działał funkcjonalnie, a nie tylko wizualnie na zdjęciu.
Jakie są odmiany stylu skandynawskiego?
Styl skandynawski ma kilka współczesnych odmian – new nordic, dark nordic i scandi chic – które różnią się kolorystyką i nastrojem, ale zachowują prostotę i funkcjonalność typową dla klasycznego stylu skandynawskiego. Żadna z tych odmian nie rezygnuje z naturalnych materiałów – zmienia się głównie paleta barw i dodatek luksusowych akcentów.
| Odmiana | Kolorystyka | Charakterystyczne materiały |
|---|---|---|
| New nordic | Beże, akcenty błękitu i zieleni | Tkaniny pętelkowe, faktury |
| Dark nordic | Grafit, antracyt, czerń + błękit królewski/szmaragd | Marmur, aksamit, metal |
| Scandi chic | Biel + róż, złoto, pastele | Aksamit, jedwab |
Obok tych trzech głównych odmian funkcjonują też warianty regionalne i historyczne – odmiana gustawiańska, nawiązująca do czasów króla Gustawa III (1771-1792) i upraszczająca motywy rokoka, oraz odmiana folkowa, czerpiąca z rękodzieła i motywów ludowych jak koń czy kwiaty, z intensywną czerwienią lub niebieskim jako akcentem. Obie pojawiają się rzadziej niż new nordic czy dark nordic, ale warto je znać, jeśli szukasz mocniejszego, bardziej charakterystycznego wariantu stylu.
New nordic
New nordic to cieplejsza wersja klasycznego stylu skandynawskiego, oparta na beżach zamiast czystej bieli, z akcentami błękitu i zieleni. Ta odmiana wprowadza więcej faktury – pętelkowe tkaniny, sploty, chropowate powierzchnie – żeby zrekompensować mniej kontrastową kolorystykę. New nordic sprawdza się dobrze, jeśli chcesz efektu skandynawskiego bez wrażenia „szpitalnej” bieli, które czasem towarzyszy klasycznej wersji stylu.
Dark nordic
Dark nordic odwraca zasadę jasnej bazy – dominują w nim grafit, antracyt i czerń, uzupełnione błękitem królewskim lub szmaragdem. Zamiast lnu i sklejki pojawiają się marmur i aksamit, więc materiały stają się bardziej luksusowe niż w klasycznym stylu skandynawskim. Dark nordic zachowuje jednak funkcjonalne, proste formy mebli – to wciąż styl skandynawski, tylko w ciemniejszej, bardziej dramatycznej odsłonie, nie styl gotycki czy klasyczny.
Scandi chic
Scandi chic dokłada do jasnej bazy stylu skandynawskiego złoto, róż i pastele, a materiały takie jak aksamit i jedwab wprowadzają nutę glamour. Ta odmiana odchodzi najdalej od surowej funkcjonalności oryginalnego stylu skandynawskiego w stronę bardziej dekoracyjnego wnętrza. Scandi chic sprawdza się, jeśli podoba Ci się jasna baza kolorystyczna, ale chcesz dodać więcej blasku niż pozwala na to klasyczna, surowa wersja stylu.
Jak połączyć styl skandynawski z innym stylem?
Styl skandynawski najłatwiej łączy się ze stylem japońskim, tworząc popularne połączenie zwane japandi, lub ze stylem industrialnym – o ile zachowasz jasną bazę kolorystyczną i dodasz tylko akcenty z drugiego stylu. W moim ogólnym przewodniku po stylach wnętrz opisuję zasadę proporcji 60:30:10 przy łączeniu stylów – tutaj pokazuję, jak działa ona konkretnie dla stylu skandynawskiego.
Japandi łączy jasną bazę stylu skandynawskiego (drewno, len, biel) z japońską filozofią wabi-sabi – czyli akceptacją niedoskonałości i minimalną liczbą dodatków. W praktyce oznacza to jasne drewno jak w stylu skandynawskim, ale ciemniejsze akcenty (czarny metal, ceramika) i mniej dodatków niż w klasycznej wersji stylu skandynawskiego.
Trzymając się proporcji 60:30:10, styl skandynawski jako dominujący zajmuje 60% wnętrza – jasna baza kolorystyczna, drewno, len. Drugi styl, np. industrialny, wchodzi jako 30% – metalowe lampy, betonowy blat w kuchni. Pozostałe 10% to akcent z trzeciego kierunku, na przykład pojedyncza tkanina w stylu boho czy japońska ceramika.
Nie każde połączenie działa dobrze. Styl skandynawski i styl glamour rywalizują ze sobą funkcjonalnie – skandynawski stawia na umiar (lagom), a glamour buduje efekt przez nadmiar złota i aksamitu, więc łączenie ich bez jasno określonych proporcji kończy się wizualnym konfliktem, a nie spójną aranżacją.
Pełne zestawienie ośmiu stylów wnętrz i zasadę łączenia 60:30:10 opisuję szczegółowo w przewodniku po stylach wnętrz, gdzie znajdziesz też informacje o pozostałych kierunkach, z którymi można zestawić styl skandynawski.
Jakie błędy popełnia się urządzając wnętrze w stylu skandynawskim?
Najczęstsze błędy przy wdrażaniu stylu skandynawskiego to pozostawienie ciężkich zasłon i grzejników zamiast ogrzewania podłogowego, przesada z liczbą dodatków oraz wybór tanich materiałów zamiast naturalnych tkanin. Dwa z tych błędów są typowe akurat dla polskiej adaptacji stylu i nie pojawiają się w oryginalnych, skandynawskich realizacjach.
Pierwszy błąd polskiej adaptacji to pozostawienie ciężkich zasłon, firan czy rolet. Skandynawowie rezygnują z ciężkich tkanin okiennych, bo ograniczają dostęp naturalnego światła – a to właśnie światło, nie sama biel ściany, buduje efekt jasnego wnętrza. W Polsce ciężkie zasłony zostają często z przyzwyczajenia, mimo że reszta wnętrza jest urządzona w stylu skandynawskim.
Drugi błąd polskiej adaptacji to brak ogrzewania podłogowego. W Skandynawii ogrzewanie podłogowe jest standardem w domach urządzonych w tym stylu, w Polsce wciąż rzadkością – efektem jest zimna, jasna podłoga, która wymaga grubych dywanów, żeby wnętrze faktycznie było przytulne, a nie tylko ładne na zdjęciu.
Trzeci błąd to przesada z liczbą dodatków – poduszki, plakaty, świece i rośliny w takiej ilości, że przestają działać jako akcent i zaczynają przytłaczać jasną bazę. To dokładne zaprzeczenie zasady lagom, na której opiera się cały styl.
Czwarty błąd to wybór tanich materiałów syntetycznych – poliestrowych zasłon czy akrylowych dywanów – zamiast lnu, bawełny i wełny. Syntetyk świeci się nieestetycznie w naturalnym świetle i od razu zdradza, że tkanina nie jest naturalna, co psuje spójność całej aranżacji.
Białe meble i jasne powierzchnie typowe dla stylu skandynawskiego szybko się brudzą i wymagają częstszego czyszczenia niż ciemniejsze materiały – to nie błąd wdrożeniowy, tylko praktyczna wada samego stylu, o której rzadko wspominają katalogi wnętrzarskie.
Jak sprawdzić, czy Twoje wnętrze jest naprawdę w stylu skandynawskim?
Wnętrze można uznać za w pełni skandynawskie, jeśli spełnia jednocześnie kryteria kolorystyki, materiałów, oświetlenia i umiaru w dodatkach – poniższa checklista pozwala to sprawdzić punkt po punkcie. Nie wystarczy spełnić jednego punktu, żeby nazwać wnętrze stylem skandynawskim, a nie jego uproszczoną wersją. Styl skandynawski ma też praktyczną przewagę konstrukcyjną – nie wymaga sufitów podwieszanych ani kolorowego oświetlenia LED, więc samo wykończenie przebiega prościej niż w stylach opartych na rozbudowanej instalacji sufitowej.
Sprawdź swoje wnętrze punkt po punkcie:
- [ ] Kolorystyka bazowa – biel, beż, écru lub jasna szarość dominują na ścianach i dużych powierzchniach
- [ ] Naturalne materiały – drewno, len, bawełna lub wełna obecne w co najmniej dwóch elementach wnętrza
- [ ] Proste formy mebli – smukłe nóżki, brak ciężkich, rzeźbionych zdobień
- [ ] Oświetlenie wielopunktowe – kilka źródeł ciepłego światła, nie jedna zimna lampa sufitowa
- [ ] Duże okna lub dużo naturalnego światła – jasna kolorystyka bez odpowiedniego doświetlenia traci swój efekt
- [ ] Umiar w liczbie dodatków – zasada lagom, nie przesada z poduszkami i dekoracjami
- [ ] Brak ciężkich zasłon i syntetycznych tkanin – poliester i akryl zastąpione lnem lub bawełną
- [ ] Ogrzewanie podłogowe (opcjonalnie) – nieobowiązkowe, ale typowe dla oryginalnej, skandynawskiej realizacji stylu
Im więcej punktów odhaczysz, tym bliżej Ci do prawdziwego stylu skandynawskiego, a nie tylko jego katalogowej wersji. Trzy lub cztery spełnione punkty to zwykle sygnał, że wnętrze jest bliższe pseudo-minimalizmowi niż faktycznej realizacji stylu.
Zobacz konkretne pomieszczenia w stylu skandynawskim:
- Kuchnia w stylu skandynawskim
- Salon w stylu skandynawskim
- Sypialnia w stylu skandynawskim
- Łazienka w stylu skandynawskim
FAQ
Jak stworzyć idealny look w stylu scandi?
Idealny look w stylu skandynawskim to konsekwentne trzymanie się trzech zasad: jasna baza kolorystyczna, naturalne materiały i umiar w liczbie dodatków, czyli zasada lagom. Zamiast kupować wszystko naraz, wybierz najpierw kolorystykę bazową – biel, beż lub jasną szarość – a dopiero potem dobieraj materiały: jasne drewno, len, bawełnę i wełnę. Dodatki dokładaj stopniowo i oszczędnie, bo to właśnie umiar, a nie ich liczba, buduje efekt spójnego, skandynawskiego wnętrza. Jeśli trzymasz się tych trzech zasad konsekwentnie w każdym pomieszczeniu, unikniesz efektu przypadkowego wystroju.
Czy da się urządzić wnętrze w stylu skandynawskim głównie meblami z IKEA?
Styl skandynawski da się w dużej mierze zbudować meblami z IKEA, o ile trzymasz się jasnej kolorystyki i prostych form – marka od dekad projektuje w duchu tej właśnie estetyki. Ryzyko pojawia się, gdy całe wnętrze pochodzi z jednego źródła – wygląda wtedy katalogowo, jakby żywcem przeniesione ze strony sklepu. Warto dołożyć pojedyncze elementy z litego drewna, rękodzieła lub vintage – to one nadają wnętrzu indywidualny charakter, którego meble seryjne z definicji nie mają.
Czy styl skandynawski sprawdzi się w starym budownictwie bez ogrzewania podłogowego?
Styl skandynawski sprawdzi się też bez ogrzewania podłogowego, ale warto wtedy zrekompensować chłód jasnej podłogi grubymi dywanami i ciepłymi tekstyliami. W starym budownictwie z grzejnikami zamiast podłogówki kluczowe jest ukrycie lub zamaskowanie grzejnika – obudowa w jasnym drewnie sprawdza się lepiej niż odkryty, metalowy element, który wizualnie wyłamuje się z reszty stylu. Gruby dywan z wełny w strefie, gdzie najczęściej stoisz boso – przy łóżku, w salonie – odda część ciepła, którego nie zapewni podłogówka. Brak ogrzewania podłogowego nie wyklucza stylu skandynawskiego, tylko wymaga dodatkowej pracy nad komfortem termicznym pomieszczenia.
Czym różni się styl skandynawski od stylu norweskiego?
Styl norweski to jedna z krajowych odmian szerszego stylu skandynawskiego, oparta mocniej na bieli, skórach i żywej zieleni niż jego duński czy szwedzki odpowiednik. Duńska wersja stylu skandynawskiego częściej sięga po stare meble i wyraziste kolory w dodatkach, a szwedzka stawia na funkcjonalność oraz wzory – kropki, paski, kwiaty – w stylu marynistycznym lub wiejskim. Styl norweski wyróżnia się dodatkowo większym udziałem skóry jako materiału tapicerskiego, czego nie znajdziesz tak często w duńskiej czy szwedzkiej odmianie.
Co oznacza określenie „Skønvirke”?
Skønvirke to duński termin z 1914 roku oznaczający dosłownie „pracę pełną wdzięku”, który opisuje filozofię łączenia estetyki z funkcjonalnością u podstaw stylu skandynawskiego. Termin pojawił się pierwotnie w duńskim magazynie poświęconym rzemiosłu artystycznemu i odnosił się do przedmiotów codziennego użytku zaprojektowanych z dbałością o formę, nie tylko o funkcję. To właśnie ta idea – że przedmiot użytkowy może być jednocześnie piękny – stała się fundamentem późniejszego stylu skandynawskiego.
Czy styl skandynawski jest dobrym wyborem dla alergików?
Styl skandynawski dobrze sprawdza się u alergików, bo opiera się na naturalnych materiałach i minimalnej liczbie dodatków zbierających kurz. Mniej poduszek, dywanów i drobnych ozdób oznacza mniej powierzchni, na których osiada kurz i roztocza, a naturalne tkaniny – len, bawełna, wełna – łatwiej utrzymać w czystości niż syntetyczne odpowiedniki. Jasne, gładkie powierzchnie mebli i podłóg dodatkowo ułatwiają regularne sprzątanie, co ma znaczenie przy alergiach wziewnych.
