Ogród

Tawułę japońską łączy się z roślinami, które mają te same wymagania – słońce i przepuszczalną glebę – a dopiero potem zestawia się je na

Tawułę szarą przycina się raz w roku, zaraz po przekwitnięciu – od końca maja do końca czerwca. Wcześniejsze cięcie usuwa pąki kwiatowe zawiązane rok wcześniej,

Wilczomlecza trójżebrowego (Euphorbia trigona) przycina się głównie po to, by uformować młodą roślinę i pozyskać sadzonki – dojrzałe okazy nie wymagają regularnego cięcia. Najlepszą

Krzewuszkę (Weigelę) przycina się dwa razy w roku: wiosną, w marcu, wykonuje się wyłącznie cięcie sanitarne, a po kwitnieniu, w czerwcu-lipcu – cięcie główne.

Kostrzewę siną przycina się głównie wczesną wiosną (marzec-kwiecień), skracając suche źdźbła do około 3 cm nad ziemią. Latem wystarczy usunąć przekwitłe kwiatostany, a jesienią

Wierzbę płaczącą przycina się wczesną wiosną, na przełomie marca i kwietnia, tuż po przekwitnięciu kotków i przed rozwojem liści. Najczęstszy błąd to formowanie korony

Klon szczepiony na pniu przycina się w czerwcu-lipcu lub głębokiej zimie, nigdy wiosną w okresie pędzenia soków. Najpierw usuwa się odrosty poniżej miejsca szczepienia,

Klon czerwony (Acer rubrum) najlepiej przyciąć w głębi zimy (grudzień-styczeń, dni bezmroźne) lub wczesnym latem (czerwiec-lipiec), po rozwinięciu liści. Cięcie w okresie przedwiośnia grozi

Przycinanie tui od dołu oznacza dwie różne czynności: usuwanie suchych, dolnych gałęzi przy pniu oraz formowanie żywopłotu w kształt trapezu, żeby dolne partie miały

Orliki (Aquilegia) przycina się latem, zaraz po przekwitnięciu, ścinając łodygi kwiatowe kilka centymetrów nad ziemią. Zabieg ogranicza niekontrolowany samosiew, chroni przed mączniakiem i pobudza

Pachirę (Pachira aquatica) przycina się wczesną wiosną, przed rozpoczęciem sezonu wegetacyjnego, skracając zbyt długie pędy, by zagęścić koronę i kontrolować wysokość rośliny. Cięcie prowadzi